Ik mis arogantie.
Wanneer ik aroganter zou zijn zou ik meer van mijn eigen werk houden.
Als ik mijn eigen werk de moeite waard zou vinden, zou ik mogelijk daadwerkelijk produceren.
Een probleem echter is dat ik geen daadwerkelijke meningen over kwesties heb. Bedenken waar iets fout kan zijn gegaan is nog geen oplossing, en als je een daadwerkelijke oplossing zoekt moet je te diep in de stof zoeken, totdat het je niet meer interesseert en je druipt af. Of ik druip dan af.
Mensen zullen hun problemen zelf moeten oplossen,
Nee dat is niet waar. Mocht je doorhebben waar iemand de fout in blijft gaan, dan zijn er talloze mogelijkheden om de onbewuste sukkel bewust te maken van zijn eigen fout, recht voor z’n raap dan wel uiterst subtiel.
Gedachtegangen eindigen, heel logisch, nooit waar ik begon, of waar ik had willen uitkomen,
Mijn idee zijn vaak als steekvlammen, ergens is er wel een klein blauw waakvlammetje, en soms komt er een lading kruit, of een paar druppels olie die heel even ergens op lijken, een vorm lijken aan te nemen, maar zodra het wat voorsteld is de beeltenis alweer verdwenen en rest de lichtvlek op je ogen terwijl je weer in de kou rilt en de warmtegloed van het grote vuur voor probeert te stellen.
